August 31, 2009

Blagging vs Blogging

22 comments

Blagging-noun; a term that describes an original form of writing meant to embarrass oneself due to
lack of mental capacity to understand the difference between writing and merely typing random letters on a keyboard forming words and sentences that makes no sense to the majority; a comedic form of writing which is often a product of one-sided, imbalance, inexperienced and close-minded thoughts; an easy-ticket to instant stardom by means of pathetic--often stupid means.

-a term that everyone should thank Arvin for because he invented this type of "blogging or writing" with seemingly no effort at all.



Paunawa: Ang kuwento pong ito ay mula lang sa isang mapaglarong imahinasyon ng may akda. Katulad ng mga iba pa niyang naisulat. Hindi po niya intensyon na makasakit ng mambabasa.


Mukhang Pera
Ni: Arvin U. de la Peña

Dati akong OFW. Nagtrabaho ako sa Taiwan at sa Saudi. Sa Taiwan ay isa akong factory worker. Ang hirap ng trabaho ko doon pero kinaya ko dahil kailangan ng pera. Sa Saudi naman ay isa akong welder. Masyado ring mahigpit doon. Nakakatakot kapag mahuli ka ng motawa dahil mayroon kang ginawa na di maganda. Sa aking isip at sa mga naging kasamahan ko sa trabaho ay sinasabi talaga na pera ang hanap kung bakit gustong maging OFW. Pera talaga at wala ng iba.

Tandang-tanda ko pa ang sinabi ng kaibigan kong si Jayjay noong nasa Saudi pa ako. Ang mga OFW daw ay mukhang pera. Makakapal raw talaga ang mukha katulad ng sa dinasaur. Nang sabihin niya iyon sa akin ay tinanong ko siya. "bakit nasabi mo iyon pare". Ang naging sagot niya "tingnan mo na lang iyong mga tao na caregiver dito sa ibang bansa. Doon sa pilipinas ay halos mandiri sila sa paghugas ng puwet na may dumi/tae. Kahit mahal nila sa buhay ang kailangan punasan ay asiwa silang gawin iyon. Lalo na iyong sa mga lolo at lola nila. Minsan sa isang pamilya ay nagkakasagutan pa sila kung sino ang pupunas ng puwet ng isang miyembro ng pamilya na nakahiga na lang at halos wala ng silbi. Ang iba naman na pinagsisilbihan na lang ay pinagtitiyagaan na lang lalo na kapag bawat buwan ay may pensyon na dumadating doon sa tao na iyon. Siyempre bibigyan ng pera kapag inabot ng buwanang pensyon.

Sagot ko naman sa kanya ay tama ka pare. May punto ang sinasabi mo. Sabi niya naman sa akin "oo nga pare dahil iyon talaga ang totoo". Dungtong pa niya, "ang mga caregiver dito sa ibang bansa basta para sa pera ay gagawin talaga ang lahat magkapera lang para sakali ang iba ay ipadala sa kanilang pamilya sa ating bansa. Pinagsisilbihan nila ng mabuti ang mga matatanda. Kung doon sa pilipinas ay parang nandidiri sila na magsilbi ng matanda, dito sa ibang bansa ay excited sila dahil may katumbas na pera.

Oo nga ano?, iyon ang nasabi ko sa kanya. Dugtong pa niya "ang mga babae na caregiver dito sa ibang bansa noong nandoon pa sila sa pilipinas ang iba ay ayaw humawak o kaya sumubo ng ari ng kanilang boyfriend. Halos nandidiri ang iba. Magkapareho pa nga ang edad nila na magkasintahan o kaya ay di malayo ang agwat ng edad. Pero kapag narito na sila sa ibang bansa bilang caregiver ay kapag sinabi ng kanilang amo na imasturbate sila at bibigyan ng pera ay pumapayag. Ang iba pa nga nakikipag sex. Tingnan mo mayroon ng ganyan na sex scandal ng mga caregiver. Makita iyan pare sa mga porn site sa internet. Katulad ng mga nurse na kapag ang pasyente ay nahihirapan na patigasin ang kanyang ari ay hinahawakan ng nurse at minamasturbate para kapag tumigas na ay may ipasok sa butas ng ari dahil kailangan para siya magamot. Walang pag-aalinlangan na ginagawa nila iyan dahil sa pera. Tinanong ko siya, "paano mo naman nalaman na ginagawa iyon ng nurse". Ang sagot niya "eh ang auntie ko ay nurse at naikuwento niya iyon sa akin".

Sa madaling salita talaga pare sabi pa niya sa akin, "mukhang pera talaga ang mga OFW. Sila iyong mga tao na hindi kuntento sa kung ano mayroon sila doon sa pilipinas. Naghahanap ng karangyaan sa buhay. Hindi naman nila madadala ang yaman sakali na pumanaw man sila. Sa lahat ang pinakamasakit ay kung nagtratrabaho nag sa ibang bansa pero ang kanilang asawa ay may kalaguyo. Habang sila ay nagpapakahirap magtrabaho dito sa ibang bansa ay nagpapasarap naman ang kanilang asawa.

Sa sinabi niyang iyon sa akin ay sinagot ko rin siya. "Oo nga pare mayroon ngang ganun. Sila iyong mga OFW na hindi naging tapat sa kanilang asawa. Pero tama rin lang naman ganun ang gawin ng kanilang asawa dahil dito sa ibang bansa naman ang mga OFW lalo na kapag lalaki ay nakikipagrelasyon sa iba para lang makaraos sa pangungulili sa asawa. Doon ay sumang-ayon din siya sa sinabi ko. Sagot niya, "oo nga pare tama ka dahil tayo nga na may asawa na pero nakikipagrelasyon pa dito. Halakhakan kaming dalawa dahil pareho kaming may karelasyon. Mukha nga tayong mga pera pare. Halakhakan uli kami.

Ang ikinabigla ko ay ng sabihin niya na "alam mo pare natatawa ako kapag ang ibang politiko doon sa ating bansa sa pilipinas ay masyadong nagrereact kapag nalaman o nakita sa TV na ang OFW ay nilalait ng kanilang amo. Sinabihan ng di maganda na sa tingin nila ay insulto sa mga OFW. Eh pare tama lang naman na gawin iyon ng kanilang amo dahil may suweldo naman sila. Paano na lang kung mali-mali o mayroon di magandang ginagawa ang katulong. Pababayaan na lamang ba? Dapat talaga na kunsintihin.Para sa akin ay ayos lang iyan. Eh sa pilipinas ang mga politiko na iyan baka nga inaapi rin nila ang kanilang katulong o kaya sinasabihan ng di maganda. Alam mo naman karamihan sa mga politiko sa ating bansa ay mainit ang ulo. Nagpapapogi points lang talaga para sila ay maalala ng mga botante kapag halalan na. Iyon ang para sa akin ay dahilan bakit gumaganun sila. Para rin mapag-usapan. Kung ayaw nilang laitin eh di huwag silang magtrabo bilang katulong.

Sang-ayon ako sa sinabi mong iyan pare, matulog na tayo. Iyon ang nasabi ko sa kanya. Gabi kasi ng mag-usap kami. At sa pagtulog ko sinabi ko na pagkatapos ng kontrata ko ay uuwi na ako at di na uli mag aapply para sa ibang bansa. Mas gugustuhin ko na kapiling ang aking asawa at mga anak kaysa malayo ako sa kanila pero nangungulila. Kaya rin naman namin mabuhay kahit doon lang sa pilipinas magtrabaho. Maging kuntento na lang sa kung ano ang buhay doon. Sabi pa niya may pera naman sa ating bansa. Bakit naghahanap pa sa ibang bansa. Mukha talagang pera ang mga tao na gustong maging OFW. Sagot ko naman sa ay "tama ka pare sa sinabi mo. Nagnanais talaga na makapangibang bansa dahil sa pera. Pera lang talaga ang dahilan. May mga pinay pa nga na nakikipag chat sa mga taga ibang bansa. Para kapag maging asawa na ay may pera na. Kahit pa masyadong matanda sa kanila ay pinapatulan na rin para lang magkapera". Tayo nga pare mga mukhang pera din. Tawa uli kaming dalawa.

Nang matapos ang kontrata ko at uuwi na ay inihatid pa ako ni Jayjay sa airport. Sinabi niya sa akin na pagkatapos rin ng kontrata niya ay uuwi na rin siya at di na mangibang bansa. Doon na lang siya maninirahan at magtrabaho kasama ang kanyang pamilya. Sinabi pa niya na pagbalik niya ay umaasa siya na muli kaming magkikita." Walang problema pare, magkita tayo pag-uwi mo", iyon ang sabi ko sa kanya.

Habang sakay na ako ng eroplano pauwi ay napansin ko na ang ibang mga pasahero ay masaya at ang iba naman ay malungkot. Siguro ay masaya dahil may pera na mula sa pinaghirapan at makakapiling na uli ang kanilang mahal sa buhay. Siguro ay malungkot dahil uuwi na wala masyadong pera at naging baon pa sa utang ang kanyang pamilya dahil sa kanyang pag-alis papuntang ibang bansa. Ang iba kasi ay may sinasangla na property nila o kaya ay nangungutang para makaalis ng ibang bansa sa pag-aakala na maaahon sa kahirapan ang pamilya pero nagkamali dahil lalo pang naghirap dahil umuwi agad dahil hindi nagustuhan ang ugali ng kanilang amo. Suwertihan lang talaga ang pagiging isang OFW, kahit pa sinabi ni Jayjay na mukhang pera ang mga OFW. Kayod marino magkaroon lang ng pera.

Sa pag-uwi ko na sa amin ay sinalubong ako ng aking asawa at anak na limang taong gulang. Sabay kaming kumain ng paborito kong ulam na kalderita na baka at nilagang manok na mayroon pang isang napakalamig na coke. Sa refrigerator naman ay may mga san miguel beer na malamig talaga. Habang kumakain ay sinabi ko na dito na lang ako sa pilipinas maghahanap ng trabaho.

Sa ngayon ay isa akong office staff sa opisina ng gobernador sa aming lugar. At minsan naiisip ko talagang totoo ang naging kuwentuhan namin ni Jayjay. Dahil kahit napakahirap na trabaho ay kinakaya ng mga OFW para lang magkaroon ng pera. Mukhang pera talaga. Katulad ko minsan na naging mukhang pera dahil naging OFW. Pero ngayon ay hindi na. Ayoko ng maging kasali sa mga magsasabi katulad ni Jayjay o kahit ako noong nasa Saudi pa na ang OFW ay mukhang pera.

Hinihintay ko ang pag-uwi ni Jayjay para kami ay mag-inuman. Hinihintay ko ang pagsasabihan namin ng Tagay Na!


I am an average, reasonable person. I named my blog "Perspektib" for I believe that when it comes to opinions there is no such thing as right or wrong--only that their different. A person thoughts, ideas and perspective is influenced by various things ranging from their educational background, cultural aspects, personal values and religious beliefs which I personally think is an awesome thing because that brings about diversity--differences that makes us who we are. I have been quiet for awhile, I haven't been updating my blog but I'd always make it a point that I visit a blog or two a day to catch up on things and unfortunately because of that I can also hear about bad things happening in the blogosphere. I'd often keep myself out of trouble if I can avoid it but I know that I can't be at peace with myself if I remain silent either. I just had to do this post not for anybody else but for myself. I was once an "Ex-pat" who was able to experience first hand what kind of life our Kababayans abroad are going through. I have once attempted to write and share that experience before but I wasn't able to because I am incapable of describing it in words.

I am to look at Arvin and analyze his personality based on what he wrote then I can't help but wonder what kind of life he's had. Was he only exposed to a one-sided superficial aspect of things?

I am a self-proclaimed writer myself and though I haven't written to "Bagong Sibol" on Pilipino Star Ngayon" and have one of my works published on that so called medium for "talented writers", I can very well distinguish good writing from not. If achievements are of any importance on this subject then let me tell you beforehand not to go that way or you will further make a fool of yourself. Well, I guess even non-writers can figure that out by themselves. One doesn't need to be an expert in understanding a writers/blogger purpose upon reading an article.

Mapaglarong Imahinasyon? Is that what you call it? This is plain and simple. What you wrote is insulting disregarding the fact that most if not all of the examples you have provided are facts and are indeed happening in real-life. It is insulting to all OFW's, their families and to all Filipinos. Are you that dumb not to realize that what you wrote is bound to hurt a lot of people? If you never intended to hurt other people then you never would have pushed that publish button. The title in itself is insulting already "Mukhang Pera?" Tell us, did you really not mean to hurt anybody?

I work in a call center though it's not really what I want to do in life if we are going to talk about career plans, I get by everyday providing customer service to foreigners who sometimes looks down on us, insults us in every manner possible but we still smile and gladly answers their call whenever we hear that beep from our ears. Why don't we say anything back? Why don't we tell them they are the dumb asses for not knowing how to text message or even turn their phones on? Is it because of the considerably higher salary we get? Is that why I don't answer back? YES, that's true I get paid for being silent and patient with customer's who swears at you like there is no tomorrow. Does that make me "Mukhang Pera" for allowing myself to be treated that way? I SAY NO. I get paid not to be cussed at but to provide help and do "customer service". I don't let them cuss at me like crazy because it's true, I simply understand they are frustrated, Isn't that the very reason why they are calling us? to get help and to solve their problems? I don't stay at work because I love getting all the customer's frustration, I stay because I love to hear them say Thank YOU after fixing the problem they were so mad about. That's my JOB and people get paid for doing their jobs regardless what that is. Is it right to say an OFW nurse is "mukhang pera" because they wipe somebody else' asses? It's their job as a nurse, every nurse does that not just "Filipino Nurse or Caregiver". Mahirap ba intindihin ang ibig sabihin ng caregiver?

Well, I guess it hard to understand when you don't have a job yourself.

I could go on trying to explain to the writer of that article the true meaning of what he wrote but I think it's futile considering he may have written all this on purpose. I don't know you Arvin and it's totally unfair for me to judge you as a person but what you have shown so far in the blogosphere is more than enough indication of an unstable, unreasonable and an irresponsible person.

If you would insist on being a writer then be at least one. You see, typing and writing are two totally different things.

Also, let me take this opportunity to thank Ka-Blogs for these awards: I was supposed to write a Thank you post but this thing came up so nawala na ako sa mood. Salamat talaga kahit hindi akon nakatulong as much as I hope I could. Pansin niyo naman busy si Mr. Perspektib. I'd post this to may sidebar along with all the other awards kapag may time ako mag-renovate ng blog.




August 1, 2009

The Missing Link

9 comments

Ala, halos isang buwan na rin pala ulit mula ng huli akong mag-post dito sa aking blog. Bakit nga ba parang missing-in-action ako lagi? May tag pala ako from Pam at may award from Ka-Blogs wala man lang akong kamalay-malay. 84 in-all na pala ang members ng Pinoy Cute Bloggers at higit sa lahat may bago na namang "something" sa blogosphere? Ang hindi lang ata nagbago eh iyong ka-kyutan ko?

Aktwali, hindi naman ako totally nawawala sa blogosphere dahil kahit papaano ay nagagawa ko naman masingit ma-check man lang ang blog ko at minsan kapag may sobrang oras at hindi pa ako masyado inaantok ay napapadaan at sumisilip naman ako sa inyong mga pahina. In fact, kailan lang eh naka-attend na ako sa kauna-unahan kong bloggers event na wala naman talaga akong plano puntahan kung hindi lang dahil sa ate ko na gustong-gusto makita si Dingdong Dantes. (Congrats nga pala sa winners ng Nuffnang/Goldilucks You're the 1 contest) I-deny ko sanang nagpunta ako doon kaso may nakakita daw sa akin sa T.V. kaya wala akong lusot. Pero no joke, it was a good event over-all at kung ganito ang mga bloggers event eh hindi ako mag-aatubili na pumunta ulit kahit hindi ako natulog sa buong araw na iyon.

So asan na iyong PICTURES?

Sorry po, sa sobrang excitement ni Ate ko ay nadala niya iyong charger ng camera, iyong battery pero naiwan niya iyong actual camera. Ang galing diba? Pero siguro talagang sinadya iyon ng tadhana kasi kapag ipinagtabi nga naman kami ni Dingdong sa litrato eh baka malito kayo kung sino iyong artista sa aming dalawa.

Tama na, hindi ako nanalo ng laptop kaya tama na iyong exposure nila sa blog ko. (bitter hehehe)

Limitado na ang oras ko sa pag-blog ngayon dahil sa trabaho at ilang extra-curricular activities pero hindi ibig sabihin noon ay mawawala na ako dito. Sabihin na lang natin naghahanda lang ako sa isang surprise.

Nahihirapan kasi ako mag-update at mag-sulat ng sa tuwing umuuwi ako ng bahay, masyadong mainit na ang panahon at natutunaw ang utak ko, kahit ilang kape ang tirahin ko sa trabaho eh talagang antok pa rin ako pag-uwi at kahit willing naman ako i-sacrifice ang ilang oras sa halos 10 hours kung tulog araw-araw eh siguro hindi pa ako ganoon kahanda iwan ang higaan ko.

Uhm, madaming chismis at gulo sa blogosphere? Buti na lang wala ako sa tuwing nangyayari ang mga ito tulad na lang ng narinig kong isyu noon sa mga kababayan nating OFW at ngayon naman ay ang kwento ni "anonymous" na kilala naman nating lahat kung sino. Limited pa lamang ang aking nakalap at kung pwede lang sana hindi ko na malaman iyong buong detalye sapagkat hindi ko mapapangakong mananatili akong mabait. I didn't blog to get myself into these kind of things but I won't remain silent lalo't alam kong may mali.

Weekends at marami akong oras ngayon dahil wala akong extra-curricular activity so eto na ako...hop! hop! hop!


Related Posts Widget for Blogs by LinkWithin